ساعت ۱۱ شب بود که با خیالی آسوده و دلی نچندان پر و وارسته از تعلقات دنیوی، مسواک را زده پدر و مادر گرامی ام را بوسیده وارد بارگاهم (تخت خوابم) شدم. همین که پلکها سنگین شدند و کرکره را کشیدند و چشم ما رفت که به تاریکی خواب عادت کند، به ناگاه صدای خنده ناهنجار خانم محترمی از فرسنگها آن طرف تر، به مثابه مته ۴ یا شاید فرز ۵ ، از ضلع شرقی گبجگاهم وارد و از درب غربی آن خارج شد. تا آمدم به خودم بیایم اصوات نکره با تنالیته های فضایی بر سر و مغزم باریدن گرفت.

عزمم را جزم کرده، از بارگاه بیرون جستم و با یک واکنش سریع همراه با خشم اژدها، پنجره اتاق را که به امید نسیمی خنک (منظور نسیم به معنای باد ملایم است نه زبانم لال خانم نسیم که خیلی بی نمک باشد!!!)  و  ایضن بالا بودن دمای هوا و همچنین کمک به چرخش آن،گشوده بودم، بستم، باشد که صدای این شهروندان محترم که فرهنگ آپارتمان نشینی را خورده، به طبیعت بازگردانده بودند در کتم عدم مدفون گردد.

دوباره آسوده گشدم و با لطافتی که مزه اش زیر زبانم است راه بارگاه را از سر گرفته در آن ولو شدم.

چشمم گرم شده بود که احساس کردم در فر آشپزخانه گیر افتاده ام و هرچه تقلا می کنم فریادرسی نیست. ابتدا گمان کردم به دلیل تشویش ذهن اینگونه می پندارم اما با چکیدن اولین قطره عرق از پیشانی به منتحی الیه راست بناگوشم، دوباره از جا برخاستم. مگر می شود در یک اتاق با پنجره بسته خوابید؟! خدایی گرم بود و تمارض از من نبود.

با خودم گفتم هرقدر هم که این سرخوشان مغز تهی از شعور انسانی به دور باشند، شعور حیوانب که در آنها دمیده شده ؟! دیگر حتماً به سرای باقی شتافته اند. امیدوارانه پنجره را گشودم  و گشودن همان و هرهر و کرکر و ترتر و دام بالا دیشام و تق و توق و انواع و اقسام صدا ها و امواج فراصوت و فرو صوت و مایکرویو و کوفت و زهر مار و جیغ های متنوع در طرح و رنگ های انسان کش همان.

و حال که شرح درد با شما دردی کشان و غم گساران به میان می نهم این قوم وحشی بی خواب ذلیل مرده همچنان در مغز من فستیوال بی فرهنگی برگزار می کنند.

ساعت ۲:۱۲ . من فردا درس مزخرف الکترومغناطیس دارم. الهی تو را به ۱۴ معصومت قسم یا این ارازل را بمیران یا این ارازل را بمیران ... آمین